Werkbaar werk vanuit een realistische opleiding

De opleiding staat te ver van de realiteit. Beginnen leraren haken snel af, eens ze met de stress en werkdruk worden geconfronteerd. Door te veel te compenseren in die opleidingen, leren studenten niet omgaan met werkdruk en stress. Een vaardigheid die we in de realiteit dagelijks nodig hebben. Meer en langere stageperiodes kunnen hier eenvoudigweg helpen. Het derde opleidingsjaar zou een stagejaar kunnen zijn, waarbij een student vast en bijna voltijds aan een school wordt verbonden. Die student kan dan meteen ook een oplossing bieden bij personeelstekort, kan co-teachen in verschillende klassen ... Dubbele winst dus.

Kleinere klassen maken heel veel goed. Er zijn voldoende wetenschappelijke studies die dat bevestigen. Maar ook een minimum aan gezond verstand is voldoende om dit te begrijpen. Je hebt ogen en handen tekort in een klas van 25. Een maximum van 15 leerlingen per klas zorgt ervoor dat je op een eenvoudige manier ruimte creëert voor een intensievere individuele begeleiding.

Kleinere klassen betekent ook meer klassen. Meer leraren dus. En meer scholen. Hiervoor is een significante investering nodig op korte en langere termijn. Onderwijs moet bovenaan het prioriteitenlijstje van de regering staan. Na de coronacrisis maakt onze regering enkele miljoenen vrij om wat brandjes te blussen. In Nederland investeert men 8 miljard om de coronakloof op te vangen. Het zijn keuzes die een regering maakt. Maar het geeft ook een signaal aan de bevolking over het belang dat aan onderwijs wordt gehecht.

Het systeem van benoemingen herzien is niet meteen een eenzijdig positief verhaal. In het onderwijs is geen mogelijkheid op extra voordelen zoals bedrijfswagens, overurenregelingen ... Daar stond altijd een systeem van vaste benoeming tegenover en een behoorlijk aantal vakantiedagen. Door nu al na een jaar te benoemen, hol je die werkzekerheid eigenlijk uit. Ook in de scholen zaait dat onrust. Je bent namelijk niet meer zeker van je job als je benoemd bent. Er zijn elk jaar meer mensen die benoemd geraken, ook in de uren van een opgenomen verlofstelsel van collega's. Maar als die mensen plots terug voltijds komen en er zijn steeds meer benoemde leraren in je scholengemeenschap, betekent dat ook dat er steeds meer reaffectaties zullen komen. Je bepaalt als school dus ook niet meer zelf wie bij je team past. Een omgekeerd effect, lijkt me.

Volgend schooljaar krijgen we uren volgens het aantal inschrijvingen van dit schooljaar. In onze buurt worden op 5 jaar tijd 300 gezinswoningen gebouwd. We kijken dus op tegen een onderbemanning voor de volgende jaren. Het systeem brengt scholen in de problemen, verhoogt de werkdruk en creëert een golf van burn-outs. Investeren in meer personeel moet voor een aanzuigeffect zorgen binnen de opleiding.

Zou je nog veel mijnwerkers vinden vandaag, nu geweten is dat je van die job stoflong en kanker krijgt en dat het levensgevaarlijk is? Waarschijnlijk niet. Maak van jobs in het onderwijs werkbare jobs. Met oog voor je eigen welbevinden en gezondheid. Moet die wedde dan ook omhoog? Waarschijnlijk wel. Maar door de werkomstandigheden drastisch te verbeteren, haal je de druk van die discussie.