Relationele competenties schoolleiders

Het probleem situeert zich vroeger. Met alle respect voor die vele (adjunct) directeurs die dagelijks het beste van zichzelf geven. Vaak beginnen ze aan hun job zonder grondige vooropleiding en moeten ze met vallen en opstaan de knepen van het vak leren. Als ze dan een overvolle agenda hebben met brandjes blussen, bouwdossiers, en nog meer fraais, dan mag je al blij zijn dat ze nog voldoende veerkracht over hebben om een beetje communicatief sterk en empathisch hun leerkrachten, leerlingen en ouders te ondersteunen. Het antwoord hierop is niet zozeer enkele tools, maar een sterke uitbreiding van ondersteunende diensten, grondige professionaliseringstrajecten en vooropleidingen voor mensen die in het middenkader van de school willen functioneren, eventueel met ambitie om later directeur te worden. Nu is er te veel sprake van amateurisme. Hoe kan een directeur (vaak iemand die van de klasvloer komt) een professional zijn op alle taken die je van een directeur verwacht? Op dit moment is dit quasi onmogelijk. Hoedje af voor al onze directeurs die dagelijks naar best vermogen roeien met de riemen die ze hebben.

Misschien is het juist doordat hij die tools mist dat hij als niet competent overkomt. En inderdaad er zullen wel schoolleiders zijn die niet over de juiste competenties beschikken maar dan is het toch ook aan het schoolbestuur om daarop toe te zien en hem of haar te versterken.